SKV

Foto: <a href="https://pixabay.com/nl/users/pexels-2286921/" target="”_blank”" rel="noopener">Pexels</a> via <a href="https://pixabay.com/nl/” target=”_blank">Pixabay</a>
Foto: Pexels via Pixabay

Wie Grunnegers hebben de noam lu van waaineg woorden te wezen. Dat mag ook uut t waark van de schrievers blieken. De Grunneger literoatuur laint zoch meroakel veur t SKV (Slim Kört Verhoaltje), n verhoalvörm woarbie t d’uutdoagen is om n kompleet verhoal te vertellen in minder as 100 woorden. t SKV is bie ons introduceerd deur onderwiezeres en veurmoaleg streektoalfunktionoares Ingeborg Nienhuis, noar veurbeeld van de Nederlandse schriever/columnist A.L. Snijders (1937-2021) zien Zeer Kort Verhaal. In t tiedschrift Kreuze kinnen schrievers heur SKV’s publiceren. k Schrief ook wel es n SKV, de vief nijsten binnen hieronder te lezen.


Uut eten

As k in huus kom, het Sikko gain eten op toavel. ‘Cornelia, laiverd, wie goan uut eten.’
Hai nuimt mie altied Knelske … as e Cornelia zegt, wordt e serieus. En wie binnen al joaren nait uut eten west. Wat is e van plan? Zol e mie toch endelk mitnemen noar n sjiek restaurant en bie t toetje vroagen of k zien vraauw worden wil?
As d’auto de Sontweg noadert, vertraauw k t nait meer: wie goan toch nait …?
In t Ikea-restaurant zit Sikko mit smoak aan zien Zweedse gehakbalen. Ik eet mienent mit laange tanden. Meneer haar gewoon gain zin aan koken. Kirrels …


Flaporen (post-corona)

As plastisch chirurg verdainde k mien geld mit n verschaaidenhaid aan ingrepen: liposucties, neuscorrecties, siliconen implanteren en zuksoort waark. Mor dat dou k aalmoal nait meer. Aan flaporen is nou gold te verdainen. Deur aal dij mondkappies het elkenaine nou d’oren te wied van de kop òf stoan. Nou de coronacrisis over is, kom k sikkom om in t waark. De telefoon staait roodgluiend, de wachtkoamer zit vol. k Heb t nog nooit zo drok had. Zo flaauw as k van corona was, zo bliede bin k der nou mit. Flaporen binnen nou mien core business.


Knappertjes

‘n Bos holt veur de deure as haarfst in t Slochterbos’, zo nuimt Erwin de Vries t in zien laid Grunneger Wicht. Heur daip uutsneden haalsgat kon niks verbaargen. Ze zat n knappertje te eten, zo aine van Wieringa, dij zo krummelt. Haar ze der mor n haand onder holden … de krummels vuilen in heur Slochterbos. As je dij doar zitten loaten, zel dat vervast jeuken goan. Mor hou krieg je ze diskreet weer vot? Nait … ze zat schoamteloos in heur Slochterbos te vissen.
As ik nou n knappertje van Wieringa eet, denk ik weer aan dat wicht.


Bratwurst

‘NEIN, NEIN, NEIN!’ Adolf ontploft. ‘Kein Bratwurst, heb ik zegd! Joe waiten dat ik vegetoariër bin! Wèl het dat bestèld?!’
Gainaine zegt wat.
‘Goud, k zel mild wezen. Dij t nou eerlek zegt, mag zulf zien waarkkamp uutkaizen.’ Zien kaalmere toon paast nait bie Adolf zien roodvergrèlde kop.
Frau Junge lopt binnen. ‘Herr Führer, hier is n telegram van Wi…’
‘Geef hier!’ Adolf rit heur t pepier uut d’haand en leest: ‘Dear Adolf … wie waiten dastoe vegetoariër bist … enjoy your Bratwurst … mostderookmosterdop? … Winston.’
Der wordt grinnikt.
‘Laag nait! Joe hebben mie veur t zootje! Sodemieter op, aalmoal! RAUS!!!’